Zoeken

woensdag 11 mei 2016

Netwerken is iets heel anders dan niet werken

Vanmorgen werd ik een beetje murw wakker. Niet alleen was ik veel later naar bed gegaan dan gewoonlijk (01.00 uur in plaats van 23.00 uur), ik had ook het gevoel dat ik ruzie had gehad met mijn vrouw zonder dat ik me de aanleiding kon herinneren. Na mijn eerste kop koffie wist ik het weer en besefte ik dat het niets met mijn echtgenote te maken had, maar dat het wel allemaal mijn eigen schuld was. Zo heel tactisch is het namelijk niet om een groep jonge ambitieuze vrouwen die enthousiast aan het netwerken zijn lastig te vallen met verhalen over níet werken.

Het zijn ook twee totaal onverenigbare werelden: de man van 54 die met plakbandpensioen is en de (jonge) vrouwen met gezonde ambitie die na het werk nog energie genoeg hebben om de hele avond te netwerken. Zelf had ik de dag in alle rust doorgebracht. Ik was om half twee richting Zwolle getuft en had daar op mijn gemak een mooi plekje uitgezocht dat zo op mijn eigen uitzicht leek dat ik me meteen thuis voelde. Zo zat ik om half vier 's middags prinsheerlijk op een tuinstoel aan de rand van een woonwijk op een plek die verder alleen door hondenbezitters werd bezocht.

Daar heb ik een paar uur zitten lezen in een boek van Thomas Verbogt en zitten mijmeren over de avond die ging komen. Ondertussen keek ik naar de meerkoeten met hun zes jonge kuikens en verbaasde me over de enorme spanbreedte van sommige ganzen. Zoals wel vaker gebeurt, was ik de enige die stilzat in een wereld die verder alleen maar in beweging was (al passeerde er op een gegeven moment wel een oude man in een rolstoel en dat is toch niet het soort stilzitten waar je van droomt).

Ik had het boek van Verbogt bijna uit toen ik naar de afgesproken plek reed (maar niet voordat ik mijn korte broek had verruild voor een lange en een iets netter overhemd had aangetrokken). Daar hoorde ik dat het erg druk was geweest op de weg, wat nog eens de juistheid van mijn reisschema onderstreepte. Op deze manier kom je altijd op tijd waar je zijn moet en heb je nooit stress. Er werd me door de organisatie nog een maaltijd aangeboden, maar ik had op mijn tuinstoel aan het water al vier boterhammen met pindakaas op en twee krentenbollen.

Het eerste deel van de lezing, waarin ik nog even terugblikte op mijn blog van gisteren, ging prima. Ik vertelde over mijn Duitse vakantiehuis dat indirect de reden was voor de omslag in mijn leven en daarna over oktober 2008 toen alles niet alleen anders werd voor de wereld maar ook voor ons gezin. Wie versneld gaat aflossen, slaat zonder te beseffen een andere richting in en kan geen U-bocht meer maken, zoals mijn navigatiesysteem dat altijd zo mooi uitdrukt.

Achteraf gezien had ik het daarbij moeten laten en uitgebreid moeten vertellen over alle manieren waarop we de afgelopen jaren bespaard en bezuinigd hebben. Dat is een "veilig" onderwerp waar iedereen wat van kan vinden zonder dat je meteen aan de wortels van het bestaan zit te zagen. Maar toen vertelde ik dat je al snel na je eerste aflossing begint te fantaseren over de voordelen van een hypotheekvrij huis en daar hoort minder werken zeker bij. Meteen ging er een hand omhoog en werd me gevraagd of mijn werk "soms niet leuk was".

Toen had ik moeten stoppen, maar ik kon het niet laten om erop te wijzen dat wat "ambitie" genoemd wordt, soms ook een verslaving kan zijn, een valkuil, een vlucht of een verkapt vadercomplex. Dat schreef ik al in De omgekeerde werkweek en herhaalde ik hier nog eens om de zaal een spiegel voor te houden. Het draait er in een mensenleven namelijk om dat je je goed bewust bent van je (diepere) drijfveren om te voorkomen dat je een half leven om de verkeerde redenen op het verkeerde spoor zat. Echt gezellig werd het daarna niet meer en dat is logisch, want als je dertig bent en bijna uit elkaar barst van de energie weet je nog nog niet hoe je je voelt als je twintig jaar (en vijf reorganisaties) verder bent.

Ja, mijn werk was leuk. maar na dertig jaar kun je best het gevoel hebben dat je lang genoeg hebt gewerkt - of lang genoeg hetzelfde werk hebt gedaan - en genoeg stress hebt gehad. Bovendien heb ik in zekere zin van mijn hobby (boeken schrijven) mijn dagelijkse "werk" gemaakt, terwijl ik tegelijk niet meer hoef te werken voor mijn geld. En verder kan ik me simpelweg niet voorstellen dat er, op dit moment in mijn leven en in deze tijd van het jaar, ook maar iets leukers te bedenken is dan lekker aan de waterkant een boek lezen van een schrijver die je nog maar net hebt ontdekt in de wetenschap dat de rest van zijn oeuvre geduldig op je wacht.

10 opmerkingen:

  1. Ik lees ook het blog van Mr. Money Moustache. Het is eigenlijk heel simpel. Je kunt ook je hypotheek aflossen en blijven werken als je dat graag wilt. Vervolgens heb je keuzemogelijkheden: je kunt minder werken, maar je kunt ook juist dat werk gaan doen wat jij leuk vindt. Als voorbeeld een advocaat die liever asielzoekers verdedigt dan zware criminelen. Maar niet alleen dat: je gaat ook beter presteren op je werk, omdat je niet bang bent om ontslagen te worden. Je bent minder bang om een slecht advies te geven wat je werkgever misschien eigenlijk liever niet had willen horen. Dus ook als je wilt blijven werken kan het aflossen van je hypotheek een hele positieve wending geven aan je carrière.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik kan het me zo voorstellen hoe het was gisterenavond. Zelf ben ik amper 40, maar zelfs ik ervaar vaak een enorm verschil tussen ambitieuze 30 jarigen die ik regelmatig ontmoet en mezelf. Zelf ben ik net op mijn 30ste gestopt met werken wat een luxe is (dat besef ik wel)en wou ik niets meer anders dan een goed leven leiden. Ik zou nooit meer het leven willen leiden dat ik de tien jaar voor mijn 30ste heb geleefd. Het lijkt wel of die tijd in lucht is opgegaan aan werken, kuisen, koken en heel veel rennen van school naar werk naar opvang.
    Ik heb nu veel meer het gevoel dat ik echt leef. En alles veel bewuster meemaak.
    Vandaag in de supermarkt excuseerde een jonge vrouw (wellicht is ze alleen op woensdag thuis)met maxi cosi en overvolle kar zich tegenover mij omdat ik zo lang moest wachten. Ik heb geantwoord dat dat helemaal niet hoeft want dat ik tijd genoeg had en dat het me helemaal niet stoort.
    Mensen beseffen zo weinig hoe snel het gaat en hoe snel alles ook voorbij kan zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik ben zo'n dertiger en ook ik zie andere dingen om me heen gebeuren. Het zit zo vastgeroest in onze generatie dat je steeds meer meer meer moet. Ik vind dat niet nodig. Wil wel blijven werken, maar het liefst op een andere manier, niet meer bij een bedrijf en een baas. Maar op mijn tijden wanneer ik dat wil.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Prachtig stukje! Misschien waren de reacties op de avond zelf niet zoals je gedacht of gehoopt had maar het kan zijn dat je de dames toch (on)bewust aan het denken hebt gezet. Er komt vast een moment in hun leven dat ze begrijpen wat je duidelijk hebt willen maken ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik vraag me af waarom je bent uitgenodigd voor deze groep dames aangeziien jouw focus op een tegenovergesteld vlak ligt.
    Ik ben het helemaal met Guus eens. Een hypotheekvrij huis of lagere woonlasten hoeven niet te betekenen dat je stopt met werken. Het geeft vrijheid om andere keuzes te maken op wat voor terrein dan ook.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik ben op mijn zeventiende begonnen met werken en werd rond mijn twintigste gebeld door een verzekeraar of ik er iets voor voelde om rond mijn 55e te stoppen. Ze belden op het verkeerde moment, want het was nog veel te vroeg om daar al aan te denken.

    Weer wat later bleek dat sommige mensen al op hun 57e stopten met werken. In mijn geval zou dat dus 40 dienstjaren betekenen. En nu is het al opgerekt naar 67. Misschien ben ik door die onvrede jouw boeken gaan lezen ;-)

    Voor die dames is het wellicht ook nog te vroeg, maar misschien blijft je verhaal toch ergens in hun hoofd hangen en komt alles weer naar boven als de tijd er rijp voor is.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ik ben 32, drie dagen werkzaam. Mijn man is net 37 en momenteel 20 uur werkzaam dmv opname onbetaald ouderschapsverlof. We hebben drie jonge kinderen.
    Hopelijk gaan we zeer binnenkort een ander huis kopen, in het buitengebied. Dat betekent gehalveerde maandlasten. En daarmee de migelijkheid om beide minder te blijven werken dan als gewoon wordt beschouwd in onze leeftujdscategorie.
    Het komt mede door mensen als jij dat we geinspireerd zijn om rustiger te willen leven. Maar nadat ik letterlijk doodziek was in 2014 hebben wij daadwerkelijk stappen ondernomen. Het leven is veel te kort om veel te werken. Genieyen van ons gezin is topprioriteit. Werk slechts een middel om in noodzakelijke voorzieningen te voorzien.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ik ben 34 maar had toch met heel veel interesse naar het tweede gedeelte van de lezen geluisterd! Het is nu nog niet van toepassing maar wij zitten juist wel in die leeftijdsfase dat je nu stappen moet ondernemen om in de toekomst bijv. eerder met pensioen te willen gaan. Dat het daarna niet echt gezellig meer werd, zegt meer wat over de mensen daar;-). Het te ver doorgaan in ambitie ken ik vanuit mijn directe omgeving en was misschien juist wel een schot in de roos..,

    BeantwoordenVerwijderen
  9. We zijn allemaal met Gerhard eens. Maar hun reactie komt waarschijnlijk doordat er wordt geadverteerd, dat liberalisering van de vrouw komt door veel geld te verdienen, en door beter te presenteren in een wereld waar men zijn slechte collega's/baas. Ik kan mij dus voorstellen dat iemand die komt en zegt het echte leven zit in minder te werken, kan extreme reacties veroorzaken. Daarboven komt er dat sommige mensen gebruiken hun beroep om zich te profielere.
    Ik wil nog toevoegen, dat Gerhard's manier te doen is gemakkelijker als iemand gelukkig getrouwd is. Een hele hoge aantal huwelijk eindigen in een scheiding. Dus een hoge betaalde stressvolle beroep garandeer (?) onafhankelijkheid.....

    BeantwoordenVerwijderen