Zoeken

vrijdag 27 september 2019

Niet elke jongere wordt even hard getroffen door de wooncrisis

Op dit moment ben ik bezig in het boek Homesick van Catrina Davies, het persoonlijke verhaal van een jonge vrouw die haar intrek neemt in een oude schuur. Daarmee is het zowel een hedendaagse variant van het boek Walden als een aanklacht tegen de wooncrisis. Ook in Engeland zijn de huizenprijzen zo sterk gestegen dat jongeren er niet meer aan te pas komen. Al lezende kun je je echter niet aan de indruk onttrekken dat dit niet zomaar een verhaal is van winnaars en verliezers of van een onacceptabele generatiekloof.


Laat ik vooropstellen dat ik dit boek aanbeveel aan iedereen die droomt van een simpeler leven, die - net als ik - dat beroemde boek van Henry David Thoreau in de kast heeft staan of die geïnteresseerd is in filosofische bespiegelingen over de consumptiemaatschappij en de heilloze weg naar een nog hoger welvaartsniveau. Ik heb dit boek - betaald met een boekenbon - zorgvuldig uitgekozen, lees het met extra veel aandacht om er zo lang mogelijk van te genieten en heb tot nu toe ook alles gelezen in de achtertuin van mijn eigen bescheiden optrekje.

Op de achterflap wordt gesproken over een persoonlijke wooncrisis én een landelijke. Catrina Davies is begin dertig als ze het drukke Bristol (en het overvolle huurhuis waar ze resideert) achterlaat voor een terugkeer naar haar geboortestreek. Omdat de huizen daar onbetaalbaar zijn en vaak in het bezit van welgestelden die dik verdienen aan de vakantieverhuur, neemt ze haar intrek in een vervallen, metalen 'schuur' die ooit dienst deed als kantoorruimte voor het inmiddels allang weer failliete architectenbureau van haar vader.


Tot zover is het een duidelijk verhaal, al begin je je na verloop van tijd van alles af te vragen over haar financiële situatie en de keuzes die ze in het verleden heeft gemaakt. Zo woonde ze ooit samen met een jongen in een stacaravan, maar maakte ze het uit omdat ze niet samen met hem in een stacaravan wilde leven. Dat is haar goed recht, maar je vraagt je meteen af of dat wel het hele verhaal was en of het dan wel ging om echte liefde. Met mijn eigen vrouw had ik destijds letterlijk overál wel willen wonen, zolang het maar betekende dat we samen waren.

Even later vertelt ze dat ze in haar tienerjaren een bescheiden erfenis ontving van haar grootouders. Terwijl haar zus dat bedrag opzij zette en later zou gebruiken als aanbetaling van haar eerste koophuis, financierde Catrina met dat geld onder meer haar rijlessen en haar eerste auto. Zo zie je dat elk mensenleven een optelsom is van allemaal grote en kleine (financiële) beslissingen, veel meer dan de simpele, vaststaande uitkomst van één enkel geboortejaar.


Ik stuitte op dit boek dankzij een interessant artikel in NRC waarin meerdere boeken besproken werden die iets met wonen te maken hebben. Ook daarin wordt haar verhaal opgevoerd als voorbeeld van een jonge vrouw die op de huizenmarkt nét achter het net vist, terwijl je haar net zo goed kunt afschilderen als een verwende dertiger die na haar universitaire studie liever muziek wilde maken en fotograferen dan een baan op niveau te zoeken. Sterker nog: ze haalt haar neus op voor bijna élke vorm van betaald werk, bijna vanuit het idee dat ze recht heeft op gratis geld en een vrij bestaan.

Ze voert daarbij ook nog het argument aan dat een dubbeltje in de praktijk zelden een kwartje wordt en verwijst naar haar ouders die zakelijk gezien niet altijd slimme keuzes maakten en uiteindelijk hun relatie stuk zagen lopen. Tegelijk heeft ze puur geluk gehad door het feit dat dit uit golfplaten opgetrokken gebouw eigendom was van haar vader, anders had ze helemaal geen poot gehad om op te staan en geen plek om te slapen. Dat maakt van Homesick een goed verhaal, terwijl ze zelf eigenlijk een levensverhaal heeft dat aan alle kanten rammelt, al was het maar omdat ze met haar 40 jaar eigenlijk allang geen jongere meer is.

6 opmerkingen:

  1. Je moet ook een beetje geluk hebben. En zorgen dat je niet met schulden begint, die je te krijgen hypotheek beïnvloeden. En als je even langer thuis kunt wonen tegen beperkt kostgeld; dan kun je goed sparen. In familie een voorbeeld van een jongeman die 2 jaar werken (en sparen)na zijn HBO met inkomen van minder dan 30000 p.j. in een gemeente met starterslening een middenwoning heeft kunnen kopen. Hij flitste niet om met een klein oud alto-tje te parkeren bij zijn werk. Maar hij heeft nu wel een leuk huis kunnen kopen. Dus een deel geluk en eerst sparen. Dat geeft je je hele leven een voorsprong. Denkend aan rijmpje in poëzie album. 10 dat zijn je kinderjaren. 20 moet je aan het sparen. 30 moet men...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat een psychopaten gedoe, huis kopen, als je geen geld heb moet je huren, goud is geld de rest is schuld, op de eerste plaats moet je leven, heel intensief er van genieten, want het kan heel kort zijn, en intensief genieten heeft niets met geld te maken, met weinig goed besteed kun je heel gelukkig zijn, door goede investeringen in je privé leven kun je je omringen met waardevolle objecten, koop tweede hans kleding van de grote kwaliteits merken, je hele inboedel kan zo aangeschaft worden, overweeg maar gooi geen geld over de balk, en schaf een huis aan als je voldoende gespaard heb, en wacht je tijd af, als de markt inzakt is de tijd gekomen, denk na, groet !

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik struikel over de zin 'een verwende dertiger die na haar universitaire studie liever muziek wilde maken en fotograferen dan een baan op niveau te zoeken.'
    Ik ben wel benieuwd wat je stoort aan het feit dat ze kiest voor muziek en fotografie, en wat jij een baan op niveau vindt voor iemand met een universitaire achtergrond.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik kan dat wel uitleggen. Toen ik mijn vrouw net leerde kennen als 24-jarige, vertelde ik haar dat ik schrijver wilde worden. Vervolgens heb ik een fulltime baan gezocht als journalist om in de avonduren boeken te gaan schrijven. Dat heb ik meer dan 20 jaar volgehouden. Ik had er ook voor kunnen kiezen om parttime in een café te gaan werken en daarnaast boeken te schrijven: dan had ik nu geen pensioen opgebouwd, geen spaargeld, geen eigen huis, geen inkomen. Tegen mijn kinderen zeg ik altijd: probeer om jezelf financieel niet afhankelijk te maken van kunst en de gunst van het publiek.

      Verwijderen
    2. Bedankt voor je reactie. Hoewel ik er anders tegenaan kijk, kan ik de zin nu beter plaatsen.

      Verwijderen
  4. Niet afhankelijk maken van kunst, U begrijpt niets van het denken cq ondenken wat créatieve mensen bezighoud, een kunstenaar hoe dan ook heeft schijt aan het zijn publiek anders kun je absoluut niet vrijdenken, dit wat nodig is om tot creéeren te komen, U bent half /half, U creéérd binnen de perken van het financiéle welzijn, altijd maar weer het geld, pensioen, echt waar je hebt het niet begrepen, intellect is mooi en goed, maar het gevoel le esprit, de geest, de ziel dat is waar het omgaat de voetprint, de voetafdruk die we achter laten, maar het is een moeilijk discussie, je kunt van je hele leven kunstwerk maken, groet !

    BeantwoordenVerwijderen