Zoeken

woensdag 5 juni 2019

En wanneer stopt mijn vrouw dan eindelijk eens met werken?

Toen ik op mijn 55ste officieel met plakbandpensioen ging, werkte mijn vrouw twee dagen per week als basisschoollerares. Zo bekeken is mijn deeltijdpensioen alleen mogelijk dankzij de deeltijdbaan van mijn vrouw. Maar hoe staan de zaken ervoor in het jaar dat zij 60 wordt? Moet zij verplicht nog ruim 7 jaar doorploeteren terwijl ik Franse films kijk op Netflix en op mijn gemak het gras hark? Of moet je die redenering juist omdraaien en vaststellen dat zij misschien wel tot die categorie mensen behoort die werken inspirerend vindt en het helemaal niet als een last ervaart?


Laat ik voorop stellen dat trouwe lezers het antwoord op die vraag natuurlijk allang weten. Er zijn mensen die mijn wederwaardigheden alleen volgen op internet, maar die kennen bij voorbaat slechts het halve verhaal. Bij twitter gaat het vaak om een uit zijn context getrokken, ongenuanceerde uitspraak en in deze blogs om een verwaterde, Reader's Digest-achtige samenvatting van die meer dan 1500 boekpagina's. Af en toe is het een update, maar net zo vaak een minder fraai geformuleerde en sterk samengevatte herhaling van zetten.

In Leven van de lucht uit 2017 besteed ik één hoofdstuk aan ons tweede huis in Overijssel dat een WOZ-waarde heeft van 93.000 euro. Zouden we het verkopen voor het bedrag waarvoor onze buurman het zijne zojuist van de hand heeft gedaan, dan kan mijn vrouw zichzelf van de opbrengst tot haar pensioendatum 1500 euro netto per maand uitkeren. Dat is ongeveer net zoveel als ze nu verdient en ruim voldoende om van te leven tot het ABP begint uit te keren. Maar dat antwoord viel dus al te lezen op pagina 139 van datzelfde boek.


Er is dus geen enkele reden waarom zij een paar keer per week de wekker om zes uur hoeft te zetten. Sterker nog: ik leg haar deze optie met enige regelmaat voor om er zeker van te zijn dat het een bewuste keuze is om tot haar AOW-datum door te werken. De afspraak is nu dat we na elk schooljaar de balans opmaken en daarbij alle wensen en mogelijkheden bespreken. Nog trouwere lezers weten immers ook dat ik bij mijn ontslag in 2012 een 'oprotpremie' heb ontvangen die tot op heden onaangeroerd is gebleven.

Met die beëindigingsvergoeding kan ik na mijn 67ste mijn aanvullend pensioen aanvullen (waarmee ik een bedrag zou ontvangen dat min of meer gelijk is aan wat ik bij elkaar zou hebben gespaard als ik gewoon had doorgewerkt), maar ik kan er ook mijn vrouw mee vrijkopen. Zo bekeken mag duidelijk zijn dat het een vrije keuze van haar is om door te werken. Na de zomervakantie gaat ze tijdelijk zelfs één dag per week extra werken, zodat ze niet alleen hoofdkostwinner is maar in haar eentje ook het hele gezin kan onderhouden.


Grote vraag daarbij is natuurlijk: waarom? Waarom nog meer gaan werken in een sector waar de werkdruk steeds meer toeneemt, al was het maar door het steeds nijpender tekort aan leerkrachten? Op die vraag is geen eenduidig antwoord mogelijk, om de simpele reden dat het in dit leven altijd gaat om een hele waaier aan redenen, argumenten en motieven. Maar het simpelste antwoord is dat ze nog niet 'klaar' is met werken. Na de geboorte van onze oudste zoon heeft ze meer dan twintig jaar achtereen slechts 1,5 dag per week gewerkt, zodat ze niet op is en ook niet overspannen is geraakt.

Toevallig heeft ze zelf onlangs uitgerekend dat ze, als ze op deze voet door blijft gaan tot haar pensioendatum, omgerekend 25 jaar fulltime heeft gewerkt, precies net zoveel als ik. Dat is een grappige toevalligheid en ook een soort van goddelijke gerechtigheid. Op deze manier bouwt ze ook nog eens net zoveel aanvullend pensioen op als ik, zodat we er straks precies gelijk voorstaan. Het is nooit de insteek geweest en het is ook allemaal maar zo gelopen, maar uiteindelijk is dit dus ook nog eens een heel geëmancipeerd en gelijkwaardig model waarbij van enige achterstand of ongelijkheid geen enkele sprake is.

11 opmerkingen:

  1. Duidelijk verhaal. Het lijkt wel of je jezelf moet verdedigen als man zijnde. Laat je niet gek maken.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het gaat in dit geval niet zozeer om een M/V-verschil, maar om de vraag of het eerlijk zou zijn als ik lekker thuis van spaargeld ga zitten leven terwijl zij door moet ploeteren. Dat geldt even zeer in de omgekeerde situatie.

      Verwijderen
    2. Ach ploeteren, weten jullie eigenlijk wel wat dit betekent, laat die dames maar schuiven, ze vinden het heerlijk om goed bezig te zijn, en onderwijl creéeren ze relaties, alles is beter als die vervelende vent zijn vies onderbroeken te wassen !

      Verwijderen
  2. Niet helemaal gelijk; zij heeft in de periode dat ze minder werkt de zorg voor kleine kinderen op zich genomen, jij hebt nu alle vrijheid...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Klopt, met de kanttekening dat er in ons geval negen jaar tussen zat (dus in feite heb je steeds maar één klein kind) én de school een continurooster hanteerde van half negen tot kwart voor drie. Zodra ze naar school waren, had je een groot deel van de dag voor jezelf. Los daarvan: in de tijd die ik dagelijks in de auto zat van en naar mijn werk, kun je het hele huis van boven tot onder schoonmaken. :-)

      Verwijderen
  3. Mooie toevoeging en nuance, dank je!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Leuk!
    En het lijkt me ook heerlijk voor je vrouw om gewoon te kunnen gaan werken, overwerken als ze dat wil, zonder rekening te hoeven houden met de planning en verzorging van de rest van het gezin (daar hoor je even de projectie van mijn eigen frustratie, haha... Het werkt toch minder prettig als er altijd ergens iemand op je zit te wachten waarvoor je je moet haasten).
    Wat doen jullie in het dagelijks leven met die tweede woning? (Of: welk boek van je moet ik lezen als ik dat wil weten?) Behalve genieten van het kalmerend effect, uiteraard. Staat de woning leeg als jullie er niet zijn?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik heb in 2004 een boek geschreven over ons tweede huis (dat heet: Een tweede huis). Dat boek is niet meer leverbaar, maar misschien nog tweedehands te koop. We verhuren het momenteel aan langhuurders die wachten op de oplevering van hun nieuwe huis of die net gescheiden zijn. Ik zal er eens een blog aan wijden!

      Verwijderen
  5. Wat lijkt me dat heerlijk vrij werken,omdat je wilt en niet omdat je moet.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Een samenvatting die ik ook lees: spreid je inkomsten (oprotpremie, werk, spaargeld, aflossen, verhuren) en je hebt veel keuzevrijheid.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Het is inderdaad een heel scala van afwegingen. Ik heb nu mijn hypotheek zo ver afgelost dat ik een van mijn twee banen kan opgeven. Juist in die baan is een conflict ontstaan en toch ga ik niet zomaar weg. Ik denk dat het erger is als je weet dat je moet doorwerken voor je levensonderhoud, maar het maakt ook duidelijk hoeveel andere dingen dit werk vertegenwoordigt. ik houd er bijvoorbeeld niet van dingen onafgerond achter te laten. Ik heb me gehecht aan de mensen met wie ik werk, vooral vrijwilligers met afstand tot arbeidsmarkt zoals dat heet. Ik wil niet dat zij zich inde steek gelaten voelen. En inhoudelijk is het werk nog steeds leuk. Mijn bazen zijn alleen oude, zelfingenomen en weinig sociale mannen die regeren in plaats van leiding geven. Ik ben zelf ook benieuwd wat uiteindelijk de doorslag krijgt.

    BeantwoordenVerwijderen