Zoeken

donderdag 12 december 2019

Je gaat niet naar de fysiotherapeut voor een wortelkanaalbehandeling

Zoals beloofd zou ik nog even terugkomen op de documentaire van Lize Korpershoek, nadat hij op televisie was uitgezonden. Na mijn vorige blog regende het boze reacties, omdat ik het had gewaagd iets over 'Mijn seks is stuk' te schrijven, terwijl ik er nog geen tel van had gezien. Het was dan ook niet bedoeld als allesomvattende recensie, maar slechts als voorlopige reactie op alles wat ze er zelf in interviews over had verteld. Inmiddels ben ik een stuk wijzer geworden, maar tegelijk ook weer helemaal niet.



Laat ik eerst even uitleggen waarom ik hier überhaupt over schrijf, want dit is geen blog voor televisierecensies. Er worden dagelijks documentaires uitgezonden die geheel aan mij voorbijgaan en waar ik verder geen woorden aan vuil maak. In dit geval was de publiciteit vooraf echter zó groot dat het al snel de schijn kreeg van iets heel gewichtigs. Ze stond pontificaal in het Volkskrant Magazine, was te gast in DWDD en plofte kort daarna op de mat op de cover van de Varagids. Zonder dat mediabombardement zou ik gewoon naar de serie Hjem til Jul op Netflix hebben gekeken.

Inmiddels heb ik hem bekeken (hoewel niet lineair, want gisteravond was ik bij een concert van jazztrompettist Avishai Cohen). Voordat ik vanmorgen de ochtendkrant opensloeg had ik Lize Korpershoek dus al weifelend in een pashokje zien staan om zich een spannend lingeriesetje te laten aanmeten. Uit de reacties op sociale media wist ik dat men het 'dapper' vond dat ze zich zo 'kwetsbaar' opstelde. Het was ook 'oprecht' en 'taboedoorbrekend' en 'integer'. Haar verhaal is ook 'herkenbaar', hoewel dat uit de documentaire zelf verder niet blijkt.


In mijn vorige blog noemde ik haar verhaal eerlijk en openhartig. Op televisie zag ik een aandoenlijke jonge vrouw die dodelijk onzeker is. Welk taboe ze met deze documentaire precies zou doorbreken is me niet helemaal duidelijk geworden, wél dat de vroege dood van haar vader een enorme impact heeft gehad op haar jeugd en haar persoonlijke ontwikkeling. In die zin kun je stellen dat ze naar de fysiotherapeut gaat voor een wortelkanaalbehandeling, want haar probleem zit dieper en lijkt meer iets voor een psycholoog dan een seksuoloog.

De kijker moet er een beetje naar raden hoe gespannen en verdrietig het gezinsleven soms was na de dood van haar vader, maar daar zit enorm veel onverwerkt leed en ook veel opgekropte woede. Daar doe ik bepaald niet lichtzinnig over want ik weet zelf hoe het is om je vader te verliezen als je acht jaar bent en mijn vrouw zat middenin de puberteit toen haar vader begon te dementeren. Dergelijke gebeurtenissen laten onherroepelijk hun sporen na en vormen je karakter, zonder dat verder iemand iets te verwijten valt.


De politicoloog in mij was dus een tikje teleurgesteld, want ik zie in de documentaire geen maatschappelijke trend, maar eerder de kiem voor een psychologisch verhaal waar ik als romanschrijver beter mee uit de voeten zou kunnen. Iedereen die er toch een feministisch verhaal van probeert te maken of mij gemakzuchtig van seksisme beschuldigt, zou ik nog even willen wijzen op het feit dat Lize Korpershoek waarschijnlijk veel minder media-aandacht zou hebben gekregen als ze niet een aantrekkelijke jonge vrouw was geweest (of de vriendin van Tim Hofman).

Waar ik wel blij van werd, was dat beeld van Lize Korpershoek op een hoge duikplank. Die metafoor gebruik ik zelf namelijk ook heel vaak: na het behalen van een diploma in het hoger onderwijs staan jonge mensen op een denkbeeldige hoge duikplank. Dat kun je rekken door een tussenjaar in te lassen of op wereldreis te gaan (of door de volwassenheid op een andere manier nog even uit te stellen), maar je zult uiteindelijk de sprong moeten wagen en knopen door moeten hakken als het gaat om een huis, een beroep, een partner en een eventuele kinderwens. In die zin is haar relaas toch nog een beetje een actueel verhaal met een maatschappelijk tintje.

8 opmerkingen:

  1. Geen idee waarom je jezelf zou moeten verdedigen tegen een overspannen persoon die onder meerdere namen reaguurt. Maar dat is een beetje wat dit land is geworden. Op het moment dat iemand ergens een mening over heeft die je niet bevalt, onmiddellijk je bek een duw geven en aanvallen. Met een volkomen gebrek aan argumenten een ander met drogredeneringen in een hoek duwen zodat deze zijn verhaal noodgedwongen maar aanpast aan een heersende deugmening. Het is hetzelfde met de hele Zwarte Piet discussie, racisme gebazel en diverse verzonnen crises.

    En nu deze docu over een compleet frigide en geschift wijf met dito vriend die uit pure geilheid voor aandacht maar de media opzoeken en daar hun ellende uitkotsen. En de kudde staat er al selfiemakend en dansend omheen, al blèrend 'wat mooi en kwetsbaar'....'en dat moeten jullie ook allemaal vinden'.

    Nergens voor nodig.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Zo kun je het inderdaad ook formuleren. Ik kan er niet veel tegenin brengen.

      Verwijderen
  2. Ik vind de docu zelf wel een soort uitdrukking van een maatschappelijke trend. Namelijk die van een extreme toename (de VS lopen voor hierin op ons) van psychische problematiek onder jongeren. En de neiging om deze problematiek niet te primair te benaderen met introspectie/zelfonderzoek, maar deze voor een groot deel te externaliseren. Wat dan overblijft is op zijn best "kijk wat mij overkomt" en op zijn slechts "kijk wat mij wordt aangedaan". En het leiden cq slachtofferschap dat dit oplevert wordt dan gevierd als iets "dappers" of als een " aangedaan onrecht" als het geëtaleerd wordt op social media.

    Helaas is het een benadering die het oplossen van persoonlijke problematiek in de weg staat, maar wel aan populariteit aan het winnen is onder pubers en 20ers en 30ers.

    Hoe het komt? Goede vraag. Ik denk dat Hooghiemstra iets op het spoor is als ze zegt dat het tegenwoordig niet meer zo draait om het ontwikkelen van een persoonlijkheid, maar dat het gaat om je gedragen naar de identiteit die je kiest:

    https://www.volkskrant.nl/columns-opinie/mijn-generatie-is-platgewalst-door-boomers-en-millennials~b687303c/

    Want wat is de best bescherming tegen psychisch leed? Inderdaad, een sterke persoonlijkheid en zelfinzicht.

    Ook het boek the Coddling of the American Mind van psycholoog Jonathan Haidt, waarin hij 3 grote misvattingen beschrijft mbt psychische ontwikkeling van jongeren is interessant.



    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hartelijk dank voor je bijdrage. Heel interessant. Ik denk dat je gelijk hebt en ik heb dat boek meteen op mijn verlanglijst gezet.

      Verwijderen
    2. Briljante column trouwens ook. Ik had hem al in de krant zien staan, maar las hem voor de tweede keer met even veel plezier en instemming. Je hebt trouwens gelijk dat er dus alsnóg een maatschappelijke trend verborgen zit achter deze documentaire, alleen moet je nog iets dieper graven dan ik heb gedaan.

      Verwijderen
    3. Verschrijving van mijn kant....bedoel natuurlijk lijden ipv leiden. Want geleden wordt er flink online, geleid nauwelijks.

      Het boek van Haidt is een uitwerking van een artikel dat in 2015 al in the Atlantic verscheen. Het is online te lezen. Vind het persoonlijk erg interessant:

      https://www.theatlantic.com/magazine/archive/2015/09/the-coddling-of-the-american-mind/399356/

      Ik ben zelf trouwens van oorsprong Bestuurskundige (UT), maar heb een paar jaar geleden ook een studie psychologie gedaan omdat Bestuurskunde me simpelweg geen kader gaf om bepaalde maatschappelijk/politieke ontwikkelingen te begrijpen.
      Tijdens die studie kwam ik het werk van sociaal psycholoog Haidt tegen, en sindsdien houd ik zijn werk in de gaten. Recent heeft hij een artikel geschreven over de destructieve kracht van social media op de menselijke gemoedstoestand (en wellicht psyche op langere termijn). Echt een aanrader:

      https://www.theatlantic.com/magazine/archive/2019/12/social-media-democracy/600763/

      Verwijderen
  3. Slachtoffer zijn is lekker makkelijk. Hoef je ook niet op zoek naar een oplossing want "het overkomt" je allemaal. Bah.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Heb de documentaire gezien en vond het eerlijk gezegd een nietszeggend programma. Had er meer van verwacht.

    BeantwoordenVerwijderen